განათლება

საგანმანათლებლო სფეროში ყოფნა ბევრ სირთულესთანაა დაკავშირებული. ყველაზე ცოცხალ საქმეს ყველაზე ენერგიული, პასუხისმგებლიანი და კრეატიული ადამიანების ჩართულობა სჭირდება. ბოლო პერიოდში ჩვენს ქვეყანაში განხორციელებულმა რეფორმებმა ამ სივრცის გაახალგაზრდავებას შეუწყო ხელი. სკოლებსა თუ უნივერსიტეტებში ბევრ ახალგაზრდა კადრს შეხვდებით, რომლებსაც ასაკის მიუხედავად პროფესიონალიზმი არ აკლიათ და რაც მთავარია, საკუთარი საქმე უყვართ .

პირადი გამოცდილებით შემიძლია გითხრათ, რომ ასაკი მხოლოდ რიცხვები არაა. როცა საქმე სწავლა-სწავლების რთულსა და საპასუხისმგებლო პროცესს ეხება , ასაკი შეიძლება გექცეთ როგორც პრივილეგიად და წარმატებისკენ მიმავალი გზა გაგიადვილოთ, ასევე შეიძლება ამ ციფრებმა ბევრი სირთულე და გამოწვევაც შეგიქმნათ . თუმცა ცოდნასა და შრომისმოყვარეობას ყველაფრის შეცვლა შეუძლია.

ამ ჭეშმარიტებაში თავად დარწმუნდა, როცა რამდენიმე თვის წინ პირველად შეხვდა თავის სტუდენტებს , ისიც დისტანციურად. მიუხედავად უჩვეულო დასაწყისისა, სანდრო დღეს სტუდენტებისთვის საყვარელი ლექტორია და მასთან შეხვედრას მომავალი პედაგოგები დიდი ინტერესით ელოდებიან კვირიდან კვირამდე.

24 წლის სანდრო ტაბატაძე განათლების მეცნიერებათა მაგისტრია განათლების პოლიტიკის მოდულით. უმუშავია პედაგოგად როგორც ზოგად, ისე პროფესიულ საგანმანათლებლო დაწესებულებებში. თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის სოციალურ და პოლიტიკურ მეცნიერებათა ფაკულტეტის ხარისხის უზრუნველყოფის სამსახურის წამყვანი სპეციალისტია , ამის პარალელურად კი მასწავლებელთა მომზადების 60 კრედიტიანი პროგრამის სტუდენტებს ასწავლის და გამოცდილებას უზიარებს.  პროგრამის სპეციფიკიდან გამომდინარე მასზე უფროს სტუდენტებთან უწევს ურთიერთობა, თუმცა ზუსტად იცის ამ საქმის კეთილშობილება და სფეროს სიყვარული ყველაფრის დაძლევაში ეხმარება.

რას ფიქრობს ონლაინ სწავლებაზე და როგორ ესახება სამომავლო გეგმები, ამაზე თბილისი თაიმსს ესაუბრა თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის დოქტორანტი, ახალგაზრდა ლექტორი სანდრო ტაბატაძე :

„ სიმართლე ითქვას, რამდენიმე წლის წინ ჩამოვყალიბდი, რომ ჩემს თავს ძირითადად აკადემიურ სივრცეში ვხედავ, ამიტომ  სტუდენტებთან შეხვედრის დიდი მოლოდინი მქონდა. ალბათ, ვერ წარმოვიდგენდი, რომ ეს ვირტუალურად მოხდებოდა და ამან გარკვეულწილად ჩემი ემოციები შეცვალა. მართალია, სწავლების პროცესი ძალიან სასიამოვნოა და მოლოდინები გამართლდა, ჩემთვის აკადემია მაინც პირისპირი, ცოცხალი კომუნიკაცია და დინამიზმია.

მართლაც, ასაკი შეიძლება იყოს ხელისშემწყობიც და ხელისშემშლელიც. ვფიქრობ, რომ სტუდენტად ყოფნის ახალი გამოცდილება მხოლოდ მეხმარება სწავლების პროცესში. მგონია, რომ კარგად მესმის მათი საჭიროებები და გამოწვევები – ამდენად, ვცდილობ ჩემი მიღებული ცოდნითა და კომპეტენციით, სასწავლო პროცესი უფრო მრავალფეროვანი, საინტერესო, ცოცხალი და უშუალო იყოს. რაც შეეხება ხელისშემშლელ ფაქტორს, ეს, ერთი მხრივ, უკავშირდება სტუდენტთა შესაძლო ზედაპირულ დამოკიდებულებას (რასაც, მე, თითქმის ვერ ვგრძნობ) და, მეორე მხრივ, ჩემი გამოცდილების ნაკლებობას. თუმცა თუ არ დაიწყე, გამოცდილებასაც ვერ მიიღებ.

მიუხედავად იმისა, რომ უკვე მე-2 სემესტრია დისტანციურ სასწავლო პროცესში ვართ, რჩება გამოწვევები. ესენია: ტექნიკური გაუმართავობა, სწავლებისას ნაკლები დინამიზმი და ტექნოლოგიებთან გადატარებული ათობით საათი კვირაში – რაც ადამიანის ჯანმრთელობასა და ფსიქიკაზე უარყოფითად მოქმედებს. ასევე, სწავლებისა და შეფასების სისტემისა და სქემის მორგების პრობლემა დისტანციური სასწავლო პროცესის ჩარჩოსთან ისე, რომ არ დაირღვეს რომელიმე მხარის უფლება და ინტერესი და თან, არ გაკეთდეს შეღავათი სწავლის შედეგების მიღწევასთან დაკავშირებით.

გარდა ლექტორობისა საკმაოდ დატვირთული გრაფიკი მაქვს სამსახურში და ვცდილობ, ვიმუშავო ჩემს დისერტაციასა და სხვა სამეცნიერო სტატიებზე. ამ ყველაფრის გარდა, განტვირთვისთვის ჩემს ეზოში მცირე რაოდენობის მწვანილსა და ბოსტნეულს ვთესავ და ა.შ.

იმდენად ცვალებადია მიმდინარე პროცესები, რომ რთულია თქმა -ვფიქრობ, მხოლოდ შრომა და ნებისყოფის ქონაა საჭირო, ნებისმიერი გეგმა მიღწევადია. ჩემს შემთხვევებში ეს გეგმები საგანმანათლებლო დაწესებულებასა და მეცნიერებას უკავშირდება.

ვფიქრობ,  მთავარია,  მიზანსწრაფულობა და ძალიან დიდი მონდომება. არ მგონია, რომ ასაკს არსებითი მნიშვნელობა აქვს. თუ ადამიანს ეს საქმე ნამდვილად  უყვარს და ამისთვისაა დაბადებული, ის ყველა ბარიერს გადალახავს. ამდენად, მხოლოდ საკუთარ თავზე მუშაობით შევძლებთ საგანმანათლებლო სივრცის გაჯანსაღებას. „

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი – ,,დოქტრინა”

უცხოეთში სასწავლებლად წასვლა თითქმის ყველა ახალგაზრდის ოცნებაა და არც მშობლები იშურებენ ძალ-ღონესა და ფინანსებს იმისათვის, რომ მათმა შვილებმა განათლება ევროპისა და ამერიკის წამყვან უნივერსიტეტებში მიიღონ.  უფრო  და უფრო ხშირად გვესმის სანაცნობოში ამა თუ იმ საფეხურზე სწავლის უცხოეთში გაგრძელების ფაქტების შესახებ და ამის პირდაპირპროპორციულად იშვიათად გვესმის ცნობები მათი ქვეყანაში დაბრუნების თაობაზე.

„ტვინების გადინების“ პრობლემაზე საზოგადოება დიდი ხანია გამოთქვამს შეშფოთებას. არც ის იქნება ახალი, თუ ვიტყვით, რომ ფაქტობრივად ყველა სფეროში მომუშავე პროფესიონალები  საქმიანობას უცხოეთში ამჯობინებენ, ანაზღაურებასა და სამუშაო პირობებში არსებული უზარმაზარი განსხვავების გამო.

მაია აბაიაძე უკვე ხუთი წელია გერმანიაში ცხოვრობს. მას შემდეგ, რაც თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტი ჟურნალისტიკის სპეციალობით დაამთავრა. გერმანიაში წასვლამდე ის აქტიური ჟურნალისტური ცხოვრებით ცხოვრობდა, თუმცა წასვლის გადაწყვეტილება მაინც მიიღო.

დრეზდენის ტექნიკურ უნივერსიტეტში მედიის კვლევისა და მედიაპრაქტიკის განხრით, 2016 წელს, ბაკალავრიატზე ჩააბარა. თუმცა 1 წლის შემდეგ სწავლა შეწყვიტა და პირდაპირ მაგისტრატურაზე გადავიდა.

„მაგისტრატურა ისევ მედიის მიმართულებით განვაგრძე. სწავლის პარალელურად სულ ვმუშაობდი. სპეციალობით არა, ძირითადად სტუდენტურ სამუშაოებზე – 2-3 დღე კვირაში. თუმცა ანაზღაურება იმაზე მეტი მქონდა, ვიდრე თბილისში ჟურნალისტად მუშაობის პერიოდში“, – გვიყვება მაია.

ამბობს, რომ გერმანიაში დასაქმების მხრივ პრობლემები იმ მიზეზით რომ უცხო ქვეყნის მოქალაქეა, არასოდეს შექმნია. 2019 წლიდან ჰამბურგის მედიის კვლევით ინსტიტუტში ახალგაზრდა მეცნიერ-თანამშრომელია და მიუხედავად იმისა, რომ მაშინ  მაგისტრის დიპლომი ჯერ არ ჰქონდა, ამას დასაქმებაში ხელი არ შეუშლია. მისი თქმით, გერმანიაში ცოდნა და კვალიფიკაცია ფასდება და საქართველოსგან ამითაც განსხვავდება.

„არ აქვს მნიშვნელობა რომელი ქვეყნის მოქალაქე ხარ და ამას მხოლოდ საკუთარი გამოცდილებით არ ვამბობ, ჩემი უცხოელი მეგობრების მაგალითზეც იგივეს თქმა შემიძლია. ასევე, ანაზღაურება განსხვავდება იმის მიხედვითაც, თუ რა სახის დიპლომს ფლობ. დამსაქმებელი კანონით ვალდებულია, რომ მაგისტრის ხარისხის მქონდე ადამიანს უფრო მეტი ანაზღაურება დაუნიშნოს, ვიდრე თუნდაც იმავე გამოცდილების მქონე ბაკალავრს“, – დასძენს იგი.

საქართველოში, ოჯახისა და მეგობრების სანახავად ჩამოსვლას წელიწადში ერთხელ და საუკეთესო შემთხვევაში – 2-ჯერ ახერხებს. საცხოვრებლად დაბრუნებას კი არც განიხილავს.

„3-4 წლის წინ ვინმეს რომ ეკითხა, თბილისის გარდა ცხოვრებას ვერსად ვიფიქრებდი, მაგრამ დღეს საქართველოში დაბრუნებაზე დიდი “ტრაგედია” ვერ წარმომიდგენია. ბევრი იტყვის, რომ გერმანიაც და ზოგადად, სხვა განვითარებული ქვეყნებიც სწორედ იმ ადამიანების დამსახურებით განვითარდა, ვინც დარჩა და ძალიან არაპატრიოტი გამოვდივარ, მაგრამ საქართველოში დაბრუნება ძალიან ცუდ სცენარად მესახება.

„არ ვფიქრობ, რომ თუკი დავბრუნდები დასაქმება გამიჭირდება, მაგრამ ყველაფერი ხომ შედარებითია. არ მაქვს იმის მოლოდინი, რომ საქართველოში გერმანიის სტანდარტებთან მიახლოებული ანაზღაურება მექნება. ისიც კი არ მგონია, რომ საქართველოს სტანდარტებითაც კი ადეკვატურ ანაზღაურებას შემომთავაზებენ“, – აღნიშნავს მაია.

ანი გოგილავა გერმანიაში 2011 წელს, უნივერსიტეტის დასრულებიდან მალევე წავიდა. 2012 წელს სწავლა Universität Duisburg – Essen ში დაიწყო სოციალური მუშაკის სპეციალობით.

უნივერსიტეტი 2015 წელს დაასრულა, თუმცა საკუთარი სპეციალობით დასაქმების შემოთავაზება ჯერ კიდევ სწავლის დროს მიიღო და დათანხმდა კიდეც. მას შემდეგ ანი პროფესიით მუშაობს და საკმაოდ წარმატებულ კადრადაც ითვლება. ახლა ორ პატარას ზრდის. ამჟამად დეკრეტული შვებულებით სარგებლობს და სამსახურში ივნისში ბრუნდება.

2011 წლის შემდეგ ანი სამშობლოში სულ ორჯერ ჩამოვიდა. ამბობს, რომ საქართველოში დაბრუნებას არ გეგმავს, რადგან არ აქვს იმედი, რომ აქ ის საკუთარი სპეციალობით, ადეკვატური ანაზღაურებითა და ღირსეული პირობებით იშოვნის სამსახურს.

„არ ვიცი, ოდესმე თუ დავაპირებ საქართველოში საცხოვრებლად დაბრუნებას. მე უკვე აქ მაქვს საკუთარი ცხოვრება, სამსახური, ოჯახი, ჩემი შვილები ბაღში დადიან, მეგობრები ჰყავთ და ა.შ. თანაც, ნამდვილად არ მგონია, რომ საქართველოში იმასთან მიახლოებული ანაზღაურება მაინც მექნება, რაც აქ მაქვს. საქართველოში ადეკვატური ანაზღაურება, მგონი, არავის აქვს. სხვა პირობებზე რომ აღარაფერი ვთქვათ. თუნდაც ორსულისათვის, ახალგაზრდა დედებისათვის აქაური პირობები სამოთხეა. ყველანაირად გიწყობენ ხელს. კანონი გიცავს და მე უფროსშიც გამიმართლა“, – ამბობს ანი.

ჩვენი შემდეგი რესპონდენტი ელზა საფრანგეთში სწავლობს. საქართველოში ბაკალავრიატის დასრულების შემდეგ სასწავლებლად წავიდა და ბაკალავრიატი ხელახლა გაიარა. შემდეგ მაგისტრატურაც. ახლა ის უკვე ბოლო კურსზეა და ამბობს, რომ საქართველოში დაბრუნება გადაიფიქრა. ეს მისმა ოჯახის წევრებმა ჯერ არ იციან, სწორედ ამიტომ ელზა გვარის დასახელებისაგან თავს იკავებს. არ უნდა, რომ მისმა მშობლებმა სიახლის შესახებ სტატიის მეშვეობით შეიტყონ.

„როდესაც საფრანგეთში სასწავლებლად მოვდიოდი, აზრადაც არ გამივლია ის, რომ უკან აღარ დავბრუნდებოდი. არც ჩემს მშობლებს შეჰპარვიათ მაგაში ეჭვი, თორემ ალბათ არ შემიწყობდნენ ხელს. ბოლო დრომდე ვაპირებდი სამშობლოში დაბრუნებას და ჩემი ნასწავლის იქ გამოყენებას, მაგრამ რაც უფრო ახლოვდებოდა წასვლის დრო, მით უფრო მეპარებოდა ეჭვი, რომ ეგ სწორი საქციელი იქნებოდა.

„აქ საკმაოდ წარმატებულ სტუდენტად ვითვლები. ჩემი ლექტორები მარწმუნებენ, რომ სწავლის დასრულების შემდეგ შრომითი ბაზრისთვის საკმაოდ სასურველი კადრი ვიქნები და საკმაოდ კარგი შემოსავალიც მექნება. საქართველოში კი რა მელის? დაუსრულებლად უნდა ვაგზავნო ჩემი CV სხვადასხვა ვაკანსიაზე და თუ გამიმართლებს სადმე ამიყვანენ მინიმალური ანაზღაურებით, ან სულაც სტაჟიორად.

„ძალიან მიჭირს ამ გადაწყვეტილების მიღება, რადგან საქართველოში მყავს მთელი ოჯახი, ნათესავები, მეგობრები და ნამდვილად არასოდეს მიფიქრია სხვაგან ცხოვრებაზე, მაგრამ მართლა მენანება ჩემი ამდენწლიანი შრომა იმისათვის, რომ საქართველოში „კაპიკებზე“ ვიმუშავო. ჯერ არ ვიცი როგორ შეხვდება ამ ამბავს ჩემი ოჯახი, მინდა შევამზადო და მერე გავუმხილო. ერთადერთი ის მამშვიდებს, რომ უვიზო რეჟიმის პირობებში მიმოსვლა ბევრად ადვილია და ჩემი ოჯახის წევრებს შეეძლებათ ხოლმე სანახავად ჩამოსვლა“, – გვიყვება ელზა.

სტატიის მომზადებისას კიდევ არაერთ ახალგაზრდას ვესაუბრეთ, რომლებიც ევროპის სხვადასხვა ქვეყანაში სწავლობენ, თუმცა, გაგვიჭირდა გვენახა ისეთი ადამიანი, ვინც სწავლის დასრულების შემდეგ საცხოვრებლად საკუთარ ქვეყანაში დაბრუნებას გეგმავს.

წყარო : EDU.ARIS.GE

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა“

6 – დან 13 წლამდე ასაკის მოსწავლეებს დანიაში ემპათიას ასწავლიან

დანიის განათლების სისტემამ 1993 წლიდან 6 – დან 16 წლამდე მოსწავლეებისათვის ემპათიის გაკვეთილები დააწესა. ამ გაკვეთილებზე მოსწავლეები ერთმანეთის დახმარებას და მხოლოდ საკუთარ თავთან შეჯიბრებას სწავლობენ.

დარწმუნებით შეგვიძლია, ვთქვათ, რომ დანიელები ბედნიერი ერია. ბოლო შვიდი წლის მანძილზე დანია ბედნიერი ქვეყნების პირველ სამეულში შედის გაერთიანებული ერების ბედნიერების ანგარიშის თანახმად. ბედნიერების ერთ – ერთი საიდუმლო შეიძლება განათლების სისტემა იყოს, რომელიც 1993 წლიდან დანიის ეროვნული სასწავლო გეგმის თანახმად ემპათიის გაკვეთილებს მოიცავს.

დანიელი მშობლები ბედნიერ ბავშვს ზრდიან, რომელიც ბედნიერ ზრდასრულად ყალიბდება და, თავის მხრივ, ბედნიერ ბავშვებს ზრდის

ადამიანების უმრავლესობა ვერ აცნობიერებს იმას, რომ ემპათიის უნარის განვითარება შესაძლებელია და მას სწავლა სჭირდება, ემპათიის უნარის განვითარება არა მხოლოდ ზრდის ბავშვების ემოციურ და სოციალურ უნარიანობას, არამედ ამცირებს მჩაგვრელი დამოკიდებულების[1] გამოვლენის სიხშირეს და ხელს უწყობს ბავშვებს წარმატებულ ზრდასრულებად ჩამოყალიბებაში.

დანიაში ემპათიის სწავლების პროგრამა 6 წლის ასაკში იწყება და 16 წლის ასაკში სრულდება. კვირაში ერთი საათის მანძილზე, ბავშვებს ემპათიის გაკვეთილები აქვთ, რომელსაც ‘Klassens tid’ ანუ „კლასის საათი“ ეწოდება. ეს გაკვეთილი კვირის მანძილზე, განსაზღვრულ დროს, მშვიდ გარემოში ტარდება და მისი მიზანი მოსწავლეების ერთმანეთთან დაახლოება და მათ შორის არსებული პრობლემების გადაწყვეტაა, რომელთა გადაჭრაზეც მთელი კლასი ზრუნავს.

ნებისმიერი პრობლემის განხილვა მისასალმებელია და მოსწავლეებს შეუძლიათ განიხილონ, როგორც პირადი, ასევე პიროვნებათშორის ან ჯგუფებს შორის ურთიერთობის საკითხები, სკოლასთან დაკავშირებული ან სკოლასთან სრულიად დაუკავშირებელი პრობლემები. მთელი კლასი და მასწავლებელი მსჯელობენ იმაზე, თუ როგორ შეიძლება პრობლემის მოგვარება. მასწავლებელი მოსწავლეებს ასწავლის, როგორ უნდა უსმინონ ერთმანეთს გულდასმით და როგორ შეძლონ ერთმანეთის გაგება. როდესაც პრობლემური საკითხები არაა განსახილველი, ჯგუფი გამხიარულებისთვის იკრიბება.

„კლასი ერთობლივად ცდილობს  ისწავლოს ერთმანეთისს პატივისცემა და ყველა კუთხით განიხილოს პრობლემა იმისათვის, რომ ერთადვე იპოვოს პრობლემის გადაჭრის გზები. ბავშვების პრობლემები აღიარებულია და მათ განცდებს ისე აღიქვამენ, როგორც დიდი თემის ნაწილს. როდესაც გაღიარებენ, შენს მნიშვნელობას გრძნობ.“ – იბენ სანდალ*

დანიელი ერის ბედნიერება აღზრდისადმი მათ მიდგომას ეყრდნობა. დანიელი მშობლები ბედნიერ ბავშვებს ზრდიან, რომლებიც ბედნიერ ზრდასრულებად ყალიბდებიან და თავად ზრდიან ბედნიერ ბავშვებს. ასე მეორდება ციკლი.

‘Klassens tid’ ანუ „კლასის საათი“ მოსწავლეს შანსს აძლევს, მას გაუგონ, სხვა ადამიანებისგან მიიღოს მხარდაჭერა. მოსმენა მისთვის შთაგონების წყაროც კი შეიძლება იყოს და ისწავლოს ორმხრივი პატივისცემის მნიშვნელობა.

იბენ სანდალი – დანიელი ფსიქოთერაპევტი, განმანათლებელია. ემერიკელ ავტორთან და კულტურის მკვლევარ ჯესიკა ალექსანდერთან ერთად, წიგნის – „დანიური აღზრდა“ – თანაავტორია. წიგნი 21 ენაზეა თარგმნილი და ეყრდნობა ავტორების კვლევას, რომლის მიზანი იმის დადგენა იყო, თუ როგორ ასწავლიან დანიელები ემპათიას.

სტატია საიტისთვის თარგმნა ფსიქოლოგმა ანა ღვინიანიძემ.

წყარო: azrovnebisakademia.ge

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”