ბოლო ათწლეულებში მეცნიერებმა სულ უფრო სერიოზულად დაიწყეს იმ
საკითხის შესწავლა, რომელიც ადრე მხოლოდ რელიგიისა და ფილოსოფიის
სფეროდ მიიჩნეოდა — რა გავლენას ახდენს რწმენა, ლოცვა და მედიტაცია
ადამიანის ტვინზე. ნეირობიოლოგიის განვითარებამ შესაძლებელი გახადა,
პირდაპირ დავაკვირდეთ ტვინის აქტივობას იმ მომენტებში, როცა ადამიანი
ლოცულობს ან მედიტაციურ მდგომარეობაშია.
ტვინის სკანირების კვლევები აჩვენებს, რომ ლოცვისა და მედიტაციის დროს
აქტიურდება პრეფრონტალური ქერქი — ტვინის ის ნაწილი, რომელიც
პასუხისმგებელია ყურადღებაზე, თვითკონტროლსა და ემოციების მართვაზე.
ამავე დროს, მცირდება ამიგდალას აქტივობა, რაც შიშისა და სტრესის შემცირებას
უკავშირდება. სწორედ ამიტომ, მორწმუნეები ხშირად აღწერენ ლოცვას, როგორც
სიმშვიდისა და შვებას მომნიჭებელ გამოცდილებას.
მეცნიერები ასევე საუბრობენ ნეიროპლასტიკურობაზე — ტვინის უნარზე,
შეიცვალოს გამოცდილების შედეგად. რეგულარული ლოცვა ან მედიტაცია
შეიძლება ტვინის სტრუქტურულ ცვლილებებსაც კი იწვევდეს, განსაკუთრებით
იმ უბნებში, რომლებიც ემოციურ მდგრადობასთან და თანაგრძნობასთანაა
დაკავშირებული. ეს ეფექტები არ არის დამოკიდებული კონკრეტულ რელიგიაზე;
მთავარი განმსაზღვრელი ფაქტორი პრაქტიკის რეგულარობაა.
მნიშვნელოვანია, რომ მეცნიერება არ ცდილობს რწმენის „დამტკიცებას“ ან
უარყოფას. ის მხოლოდ აღწერს ფიზიოლოგიურ პროცესებს, რომლებიც სულიერ
გამოცდილებას თან ახლავს. ამ თვალსაზრისით, ლოცვა და მედიტაცია შეიძლება
განვიხილოთ, როგორც გონებისა და ტვინის ერთგვარი ტრენინგი, რომელიც
ადამიანს უკეთ ეხმარება სტრესთან, შფოთვასთან და ყოველდღიურ
გამოწვევებთან გამკლავებაში.
ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი – ,,დოქტრინა”
0
