close

კულტურა

ამოგონება - ინოვაციაულტურააქართველო

სტარტაპი „Trips-ი“ დამწყები ქართველი დიჯეებისთვის თავისუფალ სივრცეს ქმნის

ტრიპსი დიჯეი

„British American Tobaco-ს“ მიერ ორგანიზებული სტარტაპში, რომელშიც ჯამში 300-ზე მეტი მსურველი იღებდა მონაწილეობას, გამარჯვება თავისუფალი უნივერსიტეტის სტუდენტებით დაკომპლექტებულ გუნდს „Trips-ს” ხვდა წილად. გუნდი ქმნის სივრცეს, სადაც დიჯეებს შეუძლიათ ვარჯიში და საკუთარი თავის განვითარება. საკუთარი პროექტის ფარგლებში გუნდმა უკვე ჩაატარა ელექტრონული მუსიკის  რამდენიმე ღონისძიება და სამომავლოდაც უფრო აქტიურად გეგმავს მუშაობას. სტარტაპის შესახებ, მისი ერთ-ერთი დამფუძნებელი  – ზაქრო ტაბატაძე გვიამბობს.

 სტარტაპი „Trips-ი“  თავისუფალი უნივერსიტეტის 6 მეორეკურსელის მიერ შექმნილი პროექტია, რომელიც ქმნის დამწყები დიჯეების განვითარების პროგრამას,  შესაბამისად, ის, რამაც გუნდის თითოეულ წევრი გააერთიანა, სწორედ რომ, ელექტრონული მუსიკის სიყვარულია „როდესაც აღმოვაჩინეთ, რომ კამპუსში სწავლობდა საკმაოდ ბევრი ნიჭიერი ხელოვანი, გადავწყვიტეთ, ჩვენი უნივერსიტეტის ეს მხარე წინა პლანზე წამოგვეწია და უნივერსიტეტის ისეთი წვეულება ჩაგვეტარებინა, სადაც ხარისხიანი მუსიკა და მაქსიმალურად თავისუფალი გარემო იქნებოდა. ამის შემდეგ, თბილისის სხვადასხვა ინდუსტრიულ სივრცეში რამდენიმე ღინისძიების ჩატარებისას მივხვდით, რომ არსებობდა ჩვენი იდეის განხორციელების საჭიროება და რეალური შესაძლებლობა, ხოლო აღნიშნულმა კონკურსმა კი საშუალება მოგვცა გაგვეკეთებინა ის, რაც ჩვენი პირადი სახსრებით თავის დროზე ვერ შევძელით“- აღნიშნავს ზაქრო.

საქართველოში ხშირად დიჯეები ამთავრებენ სასწავლო კურსს, სადაც მათ ასწავლიან მხოლოდ აღნიშნულ პროფესიას, მაგრამ მათ არ აქვთ სისტემატიური ვარჯიშის და პროფესიის მეტად დაუფლების საშუალება, ვინაიდან აპარატურა საკმაოდ დიდ თანხებთანაც ასოცირდება, გამოცდილების არქონის გამო კი, მათ არც სხვადასხვა კლუბში დაკვრის საშუალება ეძლევათ, ამრიგად, აქამდე საქართველოში არ არსებობდა სივრცე, სადაც მომავალი დიჯეი შეძლებდა საკუთარი პროფესიის უკეთესად დაუფლებას და სწორედ ამ პრობლემის წინააღმდეგ გაერთიანდა სტარტაპი ,,Trips-იც“ – ,,ჩვენი ვქმნით დამწყები დიჯეების განვითარების პლატფორმას. გვექნება ჩვენი სივრცე და აპარატურა, სადაც დიჯეები, მცირე საწევროს სანაცვლოდ, შეძლებენ თვეში 24-28 საათი ივარჯიშონ თავიანთი სურვილის შესაბამისად, რაც მათ მისცემთ საშუალებას მიიღონ მეტი პრაქტიკული გამოცდილება“.

სტარტაპი გეგმავს, 2-3 ყოველკვირეული ღონისძიების ჩატარებას, სადაც მცირე შერჩევის შემდეგ  დაუკრავენ დამწყები ქართველი დიჯეები. ასევე, იგემება ყოველთვიური, უფრო მასშტაბური ღონისძიებების, რომლებშიც რეზიდენტ ხელოვანებთან ერთად სხვა ცნობილი დიჯეებიც დაუკრავენ, ამით დამწყებებს ქართველ დიჯეებს საშუალებას მიეცემათ მიიღონ, როგორც აპარატურასთან ვარჯიშის საშუალება, ასევე საზოგადოებასთან ურთიერთობის გამოცდილება უშუალოდ დიჯეის ამპლუაში.

გუნდი დამატებითი სახსრების მოძიების მიზნით აპირებს ,,სტარტაპ საქართველოსთანაც“ ითანამშრომლოს, რათა მაქსიმალურად ხარისხიანი აპარატურის შეძენა გახდეს შესაძლებელი და დაიხვეწოს სივრცეც, რომელიც მიკროძრავების ქარხნის ტერიტორიაზე იქნება განთავსებული, „მიკროძრავების ქარხანა მოიაზრება, როგორც მომავალი ურბანული მულტიფუნქციური სივრცე და ჩვენთან ერთად აქ რამდენიმე სხვა პროექტიც იწყებს მუშაობას. სამომავლოდ, ონლაინჟურნალისა და სავარჯიშო სივრცის ამოქმედებასთან ერთად, ეს ადგილი იფუნქციონირებს როგორც კლუბი. ზაფხულში კი,  ელექტრონული მუსიკის პოპულარიზების მიზნით, ვაპირებთ ღონისძიებების ჩატარებას რეგიონებშიც“ – აღნიშნავს ზაქრო დასასრულს.

მასალა მოამზადა: თამარ დევდარიანმა

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

სრულად ნახვა
ვლევებიულტურასოფლიო

,,მონა ლიზას შიშველი ესკიზი საფრანგეთში აღმოაჩინეს” – BBC

მონა ლიზას შიშველი ესკიზი

,,ნახშირით შესრულებული შიშველი ქალის პორტრეტი, რომელიც 150 წელია საფრანგეთში, კონდეს მუზეუმში ინახება, შესაძლოა, ,,მონა ლიზასესკიზი ყოფილიყო,“ – წერს BBC.

ადრე მიიჩნეოდა, რომ მონა ვანას სახელით ცნობილი ქალის პორტრეტი ლეონარდო და ვინჩის სტუდიაში იყო შესრულებული. ახლა კი – ექსპერტები ამბობენ, რომ მხატვარს თვითონ შეეძლო ორივე ტილოს შესრულება. ლუვრში ექსპერტიზის შემდეგ, კურატორების თქმით, შიშველი ქალის პორტრეტი ,,სანახევროდ მაინც” და ვინჩიმ შეასრულა.

კონდეს კურატორიმატიე დელდიკი მიიჩნევს, რომ შიშველი ქალის პორტრეტი ,,მონა ლიზასშესასრულებლად გამზადებული ესკიზია. ლუვრის რესტავრატორის თქმით, ტილო ,,საკმაოდ მაღალი ხარისხისაა” და შექმნის დრო ლეონარდო და ვინჩის სიცოცხლის წლებს ემთხვევა.

ორივე ნახატზე ხელები და ტანი თითქმის იდენტურია, ასევე, ტილოები ერთი ზომისაა. შიშველი ქალის პორტრეტზე არის პატარა ნახვრეტები, რომლებიც, სავარაუდოდ, ,,მონა ლიზას“ კონტურების გასავლებად იყენებდნენ. მიუხედავად ასეთი მსგავსებისა, ნახატის ზედა ნაწილში, თავის გარშემო, კონტურები გაკეთებულია მარჯვენა ხელით, მაშინ, როდესაც ლეონარდო და ვინჩი ცაცია იყო.

ექსპერტები საბოლოო დასკვნებს არ აკეთებენ, რადგან გამოკვლევები ჯერ კიდევ გრძელდება. მათივე თქმით, წინ საკმაოდ დიდი სამუშაო ელოდებათ.

ლეონარდო და ვინჩის ნახატი – ,,მონა ლიზა“, იგივე ,,ჯოკონდა“, დღემდე რჩება რენესანსის ეპოქის ერთ-ერთ ყველაზე ცნობილ და მსოფლიო ხელოვნებისთვის მნიშვნელოვან ნამუშევრად. მიიჩნევა, რომ პორტრეტზე გამოსახული ქალი არის ფლორენციელი ვაჭრის – ფრანჩესკო ჯოკონდოს ცოლი, ლიზა გერარდინი. და ვინჩიმ „მონა ლიზას“ ხატვა, სავარაუდოდ, 1503 წელს დაიწყო და რამდენიმე წლის განმავლობაში დაუსრულებელ ნახატს სულ თან დაატარებდა. ნახატი გამოფენილია ლუვრში.

 

მასალა მოამზადა:  ციცი კიკვაძემ

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა“

სრულად ნახვა
ულტურააქართველო

,,Saving The soul-ი” – მაყურებელი მალე პირველ ქართულ ანიმაციურ კომიქსს იხილავს

პირველი ქართული ანიმირებული კომიქს

 პირველი ქართული ანიმაციური კომიქსი „Saving the Soul-ი“ სრულიად ახალი პროექტია, რომელიც საქართველოში ამ ჟანრის განვითარების ერთგვარ საწყისად შეგვიძლია აღვიქვათ, სოციალურ ქსელებში უკვე გავრცელდა ანიმაციის პირველი სარეკლამო ვიდეორგოლი, რომელმაც ხალხის დიდი ინტერესი და მოლოდინი გამოიწვია. უფრო დაწვრილებით პროექტის შესახებ მისი დამფუძნებელი, რეჟისორ-სცენარისტი  – გიორგი ბადაშვილი გვიამბობს.

-გიორგი, უპირველეს ყოვლისა, საინტერესოა როდის გადაწყვიტეთ პირველი ქართული ანიმაციური კომიქსის შექმნა?

-ანიმაციის გაკეთება არც თუ ისე დიდი ხნის წინ გადავწყვიტე. ზოგადად, ყოველთვის მინდოდა,  რომ ამგვარ ფენტეზიურ სამყაროზე მომეყოლა ისტორრადიები და ხალხისთვის ჯადოსნური, მაგრამ ამავდროულად, ფუტურისტული სამყაროს სიუჟეტები შემეთავაზებინა, ამჯერად, ჩემი მიზნის განსახორციელებლად არჩევანი სწორედ ანიმაციაზე შევაჩერე. თავიდან პროექტში ვიყავით მხოლოდ მე და Art Director-ი – გაგა თურმანიშვილი, შემდეგ, ჩავრთეთ სანდრო ღაღანიძე, რომელიც ახდენდა დახატული სცენების ანიმირებას და მონტაჟს. პროექტზე ასევე მუშაობენ მხატვარი ირაკლი მაისურაძე და Motionგრაფიკოსი – ლევან თურმანაული. ხოლო ხმისა და მუსიკის დამუშავებაზე დათუნა დგებუაძემ და პაპუნა ჯუმბერიძემ იმუშავეს.

-როგორც სარეკლამო ვიდეორგოლიდან ჩანს, კომიქსის შინაარსობრივი თუ ვიზუალური მხარე საკმაოდ უცნაური და საინტერესოა, რატომ აირჩიეთ სწორედ ეს თემატიკა?

-ჩვენ ვცხოვრობთ ფენტეზით და სამეცნიერო ფანტასტიკით, უბრალოდ, ცუდია, რომ ამგვარი რაღაცები ძალიან ცოტა თუა საქართველოში. ჩვენ ჩვენი ფენტეზი სამყარო შევქმენით, რომელსაც თავისი კონტინენტები, ოკეანეები და მისტიკა აქვს, აქ შეხვდებით ბევრ ჯადოქარს, მისტიკურ არსებებს, მონსტრებს, ურჩხულებს, სამყაროს მტრებსა თუ სამყაროს მცველებს. საინტერესო პერსონაჟებით, მათი განცდებით, წარმატებებითა თუ წარუმატებლობებით ვაპირებთ ძალიან გრძელი ისტორიის მოყოლას და ჩვენი საპილოტე ეპიზოდი ამ ისტორიის მხოლოდ და მხოლოდ დასაწყისია.

-კომიქსი ინგლისურადაა და ქართული სუბტიტრები აქვს დართული,  ხომ არ ნიშნავს ეს იმას, რომ პროდუქტი, უპირველეს ყოვლისა, უცხოურ ბაზარსა და საკონკურსო თემატიკის ფესტივალებზეა გათვლილი? 

-თავდაპირველად ჩვენ გავახმოვანეთ ყველაფერი ინგლისურად, რადგან გვსურდა უცხოენოვან მაყურებელსაც შესძლებოდა ანიმაციის გაგება.  მართალია, იმ დროისთვის როდესაც ეპიზოდი დაიდება, უკვე სამ ენაზე იქნება სუბტიტრები ხელმისაწვდომი, თუმცა, ამჟამად მიმდენარეობს მოლაპარაკება მისი ქართულად გახმოვანების თაობაზეც. ხოლო რაც შეეხება კონკურსებს, ჯერჯერობით არ ვგეგმავთ ანიმაციის მსგავს ღონისძიებებზე წარდგენას.

-დაბოლოს, როდისთვის უნდა ველოდოთ კომიქსის პრეზენტაციას?

-ჩვენი ერთობლივი სურვილია, რომ გავაგრძელოთ მუშაობა შემდეგ ეპიზოდებზე, ან, საუკეთესო შემთხვევაში, უკვე მთლიანად შემდეგ სეზონზე. ამისთვის კი მუდმივად ვაწარმოებთ მოლაპარაკებას სხვადასხვა კომპანიასთან და ვეძებთ სპონსორებს. შესაბამისად,  ღია ვართ ყველა შემოთავაზებისა თუ რჩევებისთვის. მუშაობა პირველ ეპიზოდზე დიდი ხანია რაც დასრულდა,  უბრალოდ, წყდება საკითხი თუ სად და როგორ შევთავაზოთ მაყურებელს ეს ანიმაცია, დიდი იმედი მაქვ,ს რომ ეს უახლოეს მომავალში მოხდება, იქამდე კი, სიახლეებისთვის თვალი ადევნეთ ჩვენი ანიმაციის Fbგვერდს.

მასალა მოამზადა:  თამარ დევდარიანმა

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

სრულად ნახვა
ულტურააქართველო

ვიგენ ვართანოვის გამოფენა ,,iArt Gallery-ში” და ხელოვანის ცხოვრების უცნობი დეტალები

ვართან ვაგანოვი

 თბილისზე და თბილისელებზე შეყვარებული ხელოვანის – ვიგენ ვართანოვის ნამუშევრების პირველ გამოფენას თბილისში ,,iArt Gallery-ი” მასპინძლობს, სადაც მსურველებს 29 ოქტომბრიდან 7 ნოემბრის ჩათვლით შეუძლიათ იხილონ მისი 60-მდე ნამუშევარი. ავტორის საინტერესო გატაცებებისა და ცხოვრების შესახებ მისმა შვილმა – ვიგენ ვართანოვმა (უმცროსი) გვიამბო.

თბილისური ყოველდღიურობა, დეტალებში აღბეჭდილი უამრავი ადამიანის ისტორია და საკუთარი ეპოქის სევდისმომგვრელი მოვლენების საოცარი ხედვა, რომელიც დროს უსწრებდა – ასე შეიძლება დავახასიათოთ ვიგენ ვართანოვის ნამუშევრები, რომელთა ფართო საზოგადოების წინაშე წარმოჩენა მხოლოდ ავტორის გარდაცვალებიდან  ერთი წლის შემდეგ, ოჯახის დიდი სურვილითა და ძალისხმევით მოხერხდა. აღნიშნულ გამოფენაზე წარმოდგენლია ვართანოვისს 60-მდე ნამუშევარი, რაც მხოლოდ მეოთხედი თუ იქნება მის მიერ შექმნილი სხვადასხვა სტილისა თუ ჟანრის ნამუშევრებისა.

ახლობლები იხსენებენ, რომ ვართანოვი კატეგორიულ უარს აცხადებდა გამოფენებზე, მაგრამ მიუხედავად ამისა,  მისი სახლი ყოველთვის ღია ყოფილა დამთვალიერებლისთვის და მსურველს მუდამ შეეძლო  თითოეული დეტალის შესახებ პირადად ავტორისგან გაეგო ისტორია, რომელსაც თბილისის უბნებში ასე გულდასმით  და დაუღალავად ეძიებდა თავად. თავისი ნამუშევრებისთვის დეტალებს ვართანოვი ზოგჯერ პირდაპირ ქუჩაში ეძებდა, იქნებოდა ეს თუნუქის დაჟანგული ფირფიტები, სამშენებლო ბადეები, ყავლგასული ჩემოდნები, გადაგდებულ სკამები თუ  მძიმე კარადები, რომლებსაც  სახლში საკუთარი ხელით ეზიდებოდა და ზოგჯერ ხუმრობითაც აღნიშნავდა – ჩემი სამყარო  ამგვარად მაწვალებსო.

ვართანოვი  1941 წლის 29 ოქტომბერს, პლეხანოვის გამზირის ძველებურ სახლში დაიბადა, რომელშიც მისი შემოქმედებაში ერთ-ერთი ინსპირაციის წყარო იყო და არასდროს მიუტოვებია ის, როგორც ვიგენი იხსნებს, მამისთვის ყველაზე კარგი საგამოფენო დარბაზიც სწორედ ეს სახლი ყოფილა და მიიჩნევდა, რომ ნამუშევრების სრულყოფილად აღქმა აქ, სწორედ იმ განათების ფონზე, იყო შესაძლებელი, რომელზეც ავტორი მუშაობდა.

ხელოვანის უდიდესი შემოქმედებითი მუხტი მეოცე საუკუნის თბილისი და მისი შემოგარენი იყო, რაც ნათლად ჩანს ნამუშევრებშიც, ვართანოვისთვის, ამ მხრივ, განსაკუთრებით გულდასაწყვეტი აღმოჩნდა თბილისში ჩატარებული აღდგენითი  სამუშაოები „მან ძალიან ძნელად გადაიტანა ბოლო დროს თბილისში გაკეთებული რეკონსტრუქციები და ეს განსაკუთრებით ეხება ახალ აღმაშენებელს, რადგან თვლიდა რომ დაიკარგა ფაქტურა და ფასადები, რომლებიც მიუხედავად სავალალო მდგომარეობისა, მისთვის მაინც უფრო დიდი მხატვრული ღირებულების მქონე იყო“ – აღნიშნავს ვიგენი.

ვართანოვს თურმე ბავშვობიდან იტაცებდა ასევე კინემატოგრაფიაც და თვითნასწავლი ხელოვანი 1967 წლიდან მხატვარ-ფოტოგრაფად მუშაობდა კინოსტუდია „ქართულ ფილმში“ კინოსტუდიაში  30-წლიანი მუშაობის მანძილზე მონაწილეობდა ისეთი ცნობილი ქართველი რეჟისორების ფილმების შექმნაში, როგორებიც არიან  – ლანა ღოღობერიძე, ოთარ იოსელიანი, ქეთი დოლიძე, ტიტო კალატოზიშვილი და სხვა, თუმცა ოფიციალური სტატუსის არქონიდან გამომდინარე თვითნასწავლი მხატვარი ყოველთვის კულისებს მიღმა რჩებოდა.

ზოგადად, ნამუშევრების უმეტესობა გარკვეულწილად ტრაგიკულია, მაგრამ  ვიგენის აღწერით, ვართანოვი ძალიან მხიარული და კომუნიკაბელური ყოფილა, მიუხედავად ამისა ცხოვრებასა და შემოქმედებას გარკვეულ დამღად დაჰყოლია 90-იან წლებში ქვეყნიდან წასული სამეგობრო, რომელთა შორის ბევრი იყო მხატვარი თუ კინოხელოვანი, რასაც ისიც დაემატა, რომ 1993 წელს დაიხურა კინოსტუდიაც და ვართანოვი სამსახურის გარეშე დარჩა.

70-იანების წლებიდან ვართანოვი შემოქმედებითი თვითგამოხატულების ახალი გზების ძიებამ კოლაჟებსა და ასამბლაჟამდე მიიყვანა. კოლაჟი და ასამბლაჟი შედარებით ახალგაზრდა მიმართულებაა ხელოვნებაში, რომელიც მხატვარს აძლევს შემოქმედებითად შეუზღუდავ თავისუფლებას, თვითონ ვართანოვი ორმოცი წლის მანძილს მუშაობდა ამ ტექნიკით და შექმნა უამრავი უნიკალური ნამუშევარი, რომლებშიც ძირითადად ჭარბობს ფოტომასალა, ჩიტების ფიტულები, საათის ციფერბლატები და სხვა.

ვიგენი აღნიშნავს რომ ჩიტის სიმბოლიკა ვართანოვის ნამუშევრებში შემთხვევითი არ არის, „ჩიტი, რომელსაც ხშირად ვხვდებით მამას შემოქმედებაში სწორედ მისივე გამოხატულებაა, ის თავს სწორედ მასთან აიგივებდა, რადგან ჩიტებს ყოველთვის როდი აქვთ ფრენის თავისუფლება და ხშირად ამბობდა  კიდევაც  – „მე კი ვარ თავისუფალი და ფრენა შემიძლია, მაგრამ მაინც ამ წყობას ვარ მიჯაჭვული“. ამაში გულისხმოდა საბჭოთა კავშირს და იმდროინდელ წყობას, რის ფონზეც გარკვეული ნამუშევრებისს ახლობლებთან დამალვაც კი უწევდა, რადგან მათში ნათლად ჩანდა მისი ნეგატიური დამოკიდებულება სისტემის მიმართ“.

მამის ამგვარი სიყვარულო ხელოვნებისადმი ვიგენსაც გამოჰყვა და ახალგაზრდა კინოხელოვანის პორტფოლიო უკვე აერთიანებს რამდენიმე ფილმს, სარეკლამო რგოლსა თუ სხვადასხვა პროექტს და მიუხედავად დატვირთული სამუშაო გრაფიკისა, უახლოეს მომავალში აპირებს რაც შეიძლება მეტმა ადამიანმა იხილოს მამის შემოქმედება და რაც მთავარია, გეგმავს, რომ ნამუშევრების ქვეყნის საზღვრებს გარეთაც წარადგენოს.

მასალა მოამზადა:  თამარ დევდარიანმა

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

სრულად ნახვა
ნალიტიკაულტურასოფლიოოლიტიკა

აშშ და ისრაელი UNESCO-ს ტოვებს: პოლიტიკური დაძაბულობა ორგანიზაციაში

UNESCO-800×450

 ,,აშშ 2017 წლის ბოლოსთვის UNESCO-ს დატოვებს” – გასულ კვირას ოფიციალურად განაცხადა სახელმწიფო დეპარტამენტის წარმომადგენელმა, თუმცა აშშ-ს სურს ჰქონდეს არაწევრი სახელმწიფოს დამკვირვებლის სტატუსი, რაც მას საშუალებას მისცეს, რომ კვლავ აქტიურად იყოს ჩართული ორგანიზაციის აქტივობებში, თუმცა არ ექნება ხმის მიცემის უფლება.

 გადაწყვეტილების მთავარი მიზეზი, როგორც აშშ აღნიშნავს, გაეროს საგანმანათლებლო, სამეცნიერო და კულტურული ორგანიზაციის – UNESCO-ს პოლიტიკური ხასიათის გადაწყვეტილებებია, რაც, ამავე დროს, არის ისრაელის სახელმწიფოსთან შეუთავსებელი.

ყველაფერი დაიწყო იმით, რომ 2011 წელს, UNESCO-მ პალესტინასთან მოლაპარაკებები წამოიწყო ამ უკანასკნელის წევრობასთან დაკავშირებით, რასაც აშშ-ის მხრიდან დაფინანსების შეწყვეტა მოჰყვა.

აშშ-ის სახელმწიფო დეპარტამენტის ოფიციალური პირების განცხადებით, ორგანიზაციის დატოვების მიზანია, რომ UNESCO მოექცეს წნეხის ქვეშ და შეცვალოს საწევრო პოლიტიკა, ისე, რომ ის აშშ-ისა და ისრაელისთვის მისაღები გახდეს.

გაეროში აშშ-ის წარმომადგენლის, ნიკი ჰეილის განცხადებით, აშშ გადაწყვეტილების სისწორეში კიდევ უფრო დარწმუნდა მას შემდეგ, რაც ორგანიზაციამ აღიარა დასავლეთ სანაპიროზე არსებული კულტურული ძეგლი, როგორც პალესტინის მემკვიდრეობის ნაწილი.

 აშშ-ის გადაწყვეტილებას გამოეხმაურა ისრაელის პრემიერ-მინისტრი, ბენჯამინ ნეთანიაჰუ, რომელმაც აღნიშნულ გადაწყვეტილებას „თამამი“ და „მორალური“ უწოდა და აღნიშნა, რომ ისრაელის საგარეო ურთიერთობების სამსახურებს უკვე დაევალათ UNESCO-ს დასატოვებლად მოსამზადებელი სამუშაოების დაწყება. „UNESCO აბსურდული თეატრი გახდა, სადაც ისტორიის დაცვის მაგიერ, ამახინჯებენ მას“- აღნიშნა პრემიერ-მინისტრმა.

 UNESCO-ს დატოვება ტრამპის ადმინისტრაციის კიდევ ერთი გადაწყვეტილებაა, რომელიც უფრო მეტად აშორებს აშშ-ს საერთაშორისო საზოგადოებას. UNESCO-ს  გენერალური მდივნის, იანა ბოკოვას განცხადებით, ეს გადაწყვეტილება სამწუხაროა და დიდ დანაკარგს წარმოადგენს -არამხოლოდ ორგანიზაციისთვის, არამედ გაეროსთვისაც, რაც ნიშნავს მულტიკულრუტალიზმისა და თანამშრომლობის დაკარგვასაც.

 UNESCO გაეროს ეგიდით მოქმედი ორგანიზაციაა, რომელიც ხელს უწყობს განათლების დონის ამაღლებას, მეცნიერების განვითარებასა და კულტურის დაცვას მსოფლიო მასშტაბით. დღეს მასში 195 სახელმწიფოა გაერთიანებული.

 

წყაროები: The Guardian, NBC NEWS

მასალა მოამზადა: ცირა შვანგირაძემ

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

 

სრულად ნახვა
ულტურააქართველო

ცნობილი ქართული სარეკლამო რგოლების ავტორი – ანუკა ბარათაშვილი და მისი შემოქმედება

ანუკა

  გოგონა, რომლის შემოქმედებაც სოციალურ ქსელებში „Anuk Art-ის“ სახელით შეგიძლიათ იხილოთ – ანუკა ბარათაშვილია, ახალგაზრდა ილუსტრატორი, რომელმაც განათლება სამხატვრო აკადემიაში მიიღო  და რომლის მიერ შექმნილი ნამუშევრებიც ყოველდღიურად გვხვდება ტელევიზიასა თუ ონლაინსივრცეში. ჩვენ გავესაუბრეთ ნიჭიერ ხელოვანს უკვე არსებული გამოცდილებასა და პროექტების შესახებ.

ანუკა ბარათაშვილი დღესდღეობით საქართველოში და არამხოლოდ, ერთ-ერთი წარმატებული მხატვარ-ილუსტრატორია, როგორც თვითონ აღნიშნავს, ზოგადად, სიყვარული მხატვრობისადმი ხელოვნებათმცოდნე მშობლების პროფესიიდან გამომდინარე გაუჩნდა და მოგვიანებით თვითონაც ამ სფეროს დაუკავშირა საკუთარი მოღვაწეობა.

უკვე არსებული პროექტებიდან ყველაზე მეტად  „Wacom-ი” და „Deviant Art” კომპანიების მიერ ჩატარებული საერთაშორისო კონკურსს ,,Bring your vision to life: Dreams Contest-ს“ გამოარჩევს, რომელშიც პირველი ადგილი დაიმსახურა ნამუშევრით – ,,Dreamland Above Than Cloud“:

აღსანიშნავია, რომ 15 ოქტომბერს საქართველოს საფრანგეთისგან ოფიციალურად გადმოეცემა 2018 წლის ფრანკფურტის წიგნის ბაზრობის საპატიო სტუმარი ქვეყნის სტატუსი, რისთვისაც შეიქმნა ოფიციალური ანიმაციური ვიდეორგოლი „Georgia Made by Characters/ ანბანით მოთხრობილი საქართველო“და ანუკა ერთ-ერთია იმ ილუსტრატორებს შორის, რომლებმაც იმუშავეს აღნიშნულ პროექტზე.

საყვარელ ნამუშევრებს შორისაა  ასევე „პალიტრა L-თან“ თანამშრომლობით შექმნილი ილუსტრაციები „პატარა პრინცისთვის“, თუმცა, მისი ძირითადი საქმიანობა სარეკლამო სფეროს უკავშირდება და მოიცავს, მაგალითად, ,,ნანუკას შოუსთვის” შექნილ სარეკლამო რგოლსა და საქართველოს ბანკისთვის შექმნილი სარეკლამო რგოლებს, რომლებზეც ანუკამ საკუთარ გუნდთან ერთად კომპანია – „Metrograph Studio, JWT Metro-ში“ იმუშავა.

მიუხედავად წარმატებული პროექტებისა, ანუკას საყვარელი ნამუშევრები მაინც პირადად მისთვის შექმნილი ნახატებია, რაზეც გულახდილად გვესაუბრა  – „მხატვრული თვალსაზრისით, უფრო ის ნამუშევრებია ფასეული, რომლებიც შემკვეთის შეზღუდვებისგან არის თავისუფალი და ჩემს სუბიექტურ განცდებს უკავშირდება. ასე მუშაობა განსაკუთრებით დიდ სიამოვნებას მანიჭებს და ეს შედეგზეც აისახება.“ მსგავს ნამუშევრებში ძირითადად ცხოველები ფიგურირებენ, რადგან მათი სიყვარული მხატვარს ბავშვობიდან გამოჰყვა და მიუსაფარი ცხოველების დასახმარებლადაც საკმაოდ აქტიურადაც მუშაობს.

ანუკას ჯერჯერობით აუხდენელი ოცნება სრულმეტრაჟიანი ანიმაციური ფილმის შექმნაა, მიუხედავად იმისა, რომ გარკვეულ პერიოდში ყოფილა ამის მცდელობა, დაფინანსების არარსებობის პირობებში ვეღარ მოხერხა საქმის დასრულება, სამწუხაროდ, იმავე პრობლემას ქართველი მხატვარ-ილუსტრატორები ხშირად აწყდებიან, თუმცა, ცხადია, რომ ხელშეწყობის არსებობის შემთხვევაში საკმაოდ ღირებული ნაწარმის შექმნაა შესაძლებელი.

 

მასალა მოამზადა: თამარ დევდარიანმა

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

 

 

სრულად ნახვა
ულტურაილოსოფიარაზები

,,მჯერა, ადამიანი არა მარტო გაუძლებს, გაიმარჯვებს კიდეც. ადამიანი უკვდავია!” – უილიამ ფოლკნერი

უილიამ ფოლკნერი

უილიამ ქათბერთ ფოლკნერმა ეს სიტყვა წარმოთქვა 1950 წლის 10 დეკემბერს შვედეთის დედაქალაქ სტოკჰოლმში ,,ნობელის პრემიის” მიღებისას:

,,ვგრძნობ, რომ ეს პრემია მომანიჭეს არა პირადად მე, როგორც კაცს, არამედ ჩემს შემოქმედებას – მთელი ცხოვრების ნაჭირვებს, სიმწრის ოფლში ტანჯვაგამოვლილ ადამიანურ სულს, ნაწამებს არა სახელისა ან სიმდიდრის მოსახვეჭად, არამედ იმისათვის,რომ ადამიანური სულისაგან რაღაც მანამდე არარსებული შემექმნა. ამგვარად, ეს ჯილდო მხოლოდ ნდობის გამოცხადებად მიმაჩნია. ძნელი არ იქნება პრემიის ფულადი ნაწილი დანიშნულებისამებრ გამოვიყენო და გავცე მისი მთავარი მიზნისა და მნიშვნელობის შესაბამისად. მაგრამ მე მსურს ეს ზეიმიც, ეს წუთიც ასევე გამოვიყენო, ეს ადგილი ვაქციო უმაღლეს ტრიბუნად და ხმა მივაწვდინო იმ ახალგაზრდებს, ვისაც ამგვარივე წამებისა და ტანჯვისათვის გაუწირავთ თავი. მათ შორის უკვე მოიპოვება ის პიროვნება, რომელიც ერთ მშვენიერ დღეს, სადაც მე ვდგავარ, ამავე ადგილს დაიკავებს.

ჩვენი დღევანდელი ტრაგედია საერთო და ყოვლისმომცველი შიშია, რასაც იმდენი ხანია განვიცდით, რომ ლამის შევეჩვიეთ კიდეც. სულის პრობლემებისათვის ვიღას სცალია. ახლა ერთი კითხვაღა აწუხებს ყველას: როდის გამაცამტვერებენ? ამიტომაცაა, რომ დღეს ახალგაზრდა მწერალს გადაავიწყდა მთავარი პრობლემა – ადამიანის გულის ჭიდილი საკუთარ თავთან,რომლის გარეშე კარგი მწერლობა ვერ იქმნება, რადგანაც მხოლოდ მასზე ღირს წერა, მისთვის ღირს ტანჯვა და ოფლის ღვრა.

ყველაფერი ეს მან თავიდან უნდა ისწავლოს. უნდა შეიგნოს, რომ შიში ბილწზე უბილწესი გრძნობაა; შეიგნოს ესა და სამუდამოდ დაივიწყოს, მაშინ მის სამჭედლოში ადგილი აღარ დარჩება სხვა არაფრისათვის, თუ არა გულის ძველისძველი ჭეშმარიტებისა და სიმართლისათვის: სიყვარული, პატიოსნება, სიბრალული, სიამაყე, თანაგრძნობა, თავგანწირვა, – აი, ის ძველთაძველი უნივერსალური სიმართლენი გულისა, რომელთა გარეშე ყოველგვარი ნაწარმოები განწირულია და არარაობად იქცევა. უამისოდ მწერლის ღვაწლს მადლი არ მოეცხება. იგი წერს არა სიყვარულზე, არამედ ავხორცობაზე, დამარცხებაზე, რომელშიაც არავინ კარგავს რაიმე ღირებულს, გამარჯვებაზე, რომელსაც არავითარი იმედი არ მოაქვს და, რაც ყველაზე უფრო სავალალოა, წერს უსიბრალულოდ და უთანაგრძნობოდ. მისი დარდი და მოთქმა ქვეყნის სატირალს არ ტირის, გულში იარასაც ვერ დააჩენს. იგი წერს არა გულზე, არამედ სეკრეციებზე.

მანამ ხელახლა შეიგნებდეს ამას, იგი წერს ისე, თითქოს ადამიანთა შორის იდგეს და კაცობრიობის აღსასრულს შეჰყურებდეს. მე უარვყოფ, არ მწამს კაცობრიობის აღსასრული. სულ ადვილია თქმა, ადამიანი უკვდავიაო, იგი ხომ ყველაფერს იტანს: მზის უკანასკნელად ჩასვენების ჟამს, როდესაც ირგვლივ თანდათან მწუხრი დაისადგურებს, დაშრეტილ ზღვაში უბადრუკად გამოკიდულ უკანასკნელ კლდეზე საბედისწერო განკითხვის ზარების გრგვინვა-გუგუნი რომ მიწყდება, მაშინაც კი რაღაც გაიხმაურებს: ეს – ადამიანი ალუღლუღდება ბოლომდე ჩაუხშობელი მიკნავლებული ხმით. მე ამასაც ვერ ვირწმუნებ. მჯერა, ადამიანი არა მარტო გაუძლებს, კიდეც გაიმარჯვებს. ადამიანი უკვდავია, განა იმიტომ, რომ ცოცხალ არსებათა შორის მხოლოდ მას აქვს ბოლომდე ჩაუხშობელი ხმა, არამედ იმიტომ, რომ მას აქვს გული, აქვს სული, სული, რომელსაც შესწევს თანაგრძნობის, თავგანწირვისა და ამტანობის უნარი. სწორედ ამაზე წერაა პოეტის, მწერლის მოვალეობა. მისი საპატიო ვალია მიეშველოს ადამიანს მოთმინება-გამძლეობაში, გაამხნევოს, გული გაუმაგროს, მოაგონოს კვლავაც მამაცობა, პატიოსნება, იმედი, სიამაყე, თანაგრძნობა, სიბრალული,თავგანწირვა, – ყველაფერი ის, რაც ადამიანის წარსულს დიდებით მოსავდა. პოეტმა უბრალოდ კი არ უნდა აღნუსხოს ადამიანის ყოფა, უნდა დაეხმაროს მას, საყრდენ ბოძად, ბურჯად გამოადგეს, შეაძლებინოს ამტანობა და გამარჯვება.

 

 

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

 

მასალის გამოყენების პირობები

სრულად ნახვა
რქეოლოგიასტორიავლევებიულტურა

არქეოლოგებმა არტემისის დაკარგული ტაძარი აღმოაჩინეს

არტემისის ტაძარი

არქეოლოგებმა ანტიკური ბერძნული ტაძარი აღმოაჩინეს. აღმოჩენამ წერტილი დაუსვა საიდუმლოს, რომელიც 100 წელზე მეტია ექსპერტების ყურადღებას იპყრობს.

ნადირობისა და მთვარის ქალღმერთის, არტემისის პატივსაცემად აგებული ტაძრის ნანგრევები ერეთრიადან დაახლოებით 10 კმ-ში აღმოაჩინეს. შენობა დაახლოებით ძვ. წელთაღრიცხვით მე-6-3 საუკუნით თარიღდება.

გარღვევა საბერძნეთში მდებარე შვეიცარიის არქეოლოგიური სკოლის (SASG) გუნდმა სპორტისა და კულტურის სამინისტროსთან თანამშრომლობით მოახდინა.

არქეოლოგები არტემისის ტაძარს ერეთრიას მახლობლად მე -19 საუკუნიდან უშედეგოდ ეძებდნენ. ისინი გეოგრაფ სტრაბონის ჩანაწერებს ეფუძნებოდნენ, რომელიც ერეთრიას დიდი ხნის დაკარგული ტაძრის ლოკაციად აღწერსმა, დენის კნოფლერმა განაცხადა, რომ სტრაბონმა არასწორად გამოთვალა ტაძრის სავარაუდო მდებარეობა და ის ერეთრიადან დაახლოებით 11 კმ-ში მდებარეობდა.

თუმცა აქამდე ვერავინ მოხერხა იმის მტკიცებულების პოვნა, რომ აღნიშნული ტერიტორია სწორედ ისაა, რასაც ამდენი წელია მეცნიერები ეძებენ.

 

 

წყარო: http://www.dailymail.co.uk

მასალა მოამზადა:  თამარ ტაბატაძემ

ახალგაზრდა ანალტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

 

 

სრულად ნახვა
რქეოლოგიას საინტერესოასტორიავლევებიულტურა

სამკაულის შექმნისა და განვითარების ისტორია

პირველი სამკაული

 სამკაულის ისტორიის საწყისები წარსულ ათასწლეულთა წიაღში იკარგება. სპილენძ-ბრინჯაოს ხანიდან მოყოლებული (ძვ. წ. IVII ათასწლეული), როცა ადამიანი ლითონს დაეუფლა, ლითონმა, განსაკუთრებით ოქრომ და ვერცხლმა, სამკაულის წარმოებაში უპირველესი ადგილი დაიმკვიდრა.

ამის ძირითადი მიზეზი იყო ამ კეთილშობილი ლითონების, ოქროსა და ვერცხლის, მიმზიდველი ფერი და ბზინვარება, მათი ქიმიური მდგრადობა. გარდა ამისა, ორივე ეს ლითონი, განსაკუთრებით კი ოქრო, არაჩვეულებრივად პლასტიკურია, რის გამოც, შეუცვლელი მასალაა სამკაულის წარმოებაში.

ოქრომჭედლობა, როგორც ხელოსნობის დარგი, წარმოშობიდანვე მნიშვნელოვანწილად სწორედ სამკაულთა წარმოებას ემსახურებოდა. ამდენად, ოქრომჭედლობის განვითარების ისტორია ძირითადად ემთხვევა სამკაულის ისტორიას. თუმცა ვერავინ იტყვის, როდის შეიმკო პირველად თავი ადამიანმა. პირველი სამკაული იყო ის, რასაც ბუნება პირველყოფილ ადამიანს მზამზარეულად სთავაზობდა; ყვავილებითა და მცენარეული რტოებით შემკობის წესი კაცობრიობას დღემდე გამოჰყვა. ბრინჯაოს ხანაში საბოლოოდ ჩამოყალიბდა სამკაულთა ძირითადი სახეობები – ბეჭედი, სამაჯური, გულსაკიდი, ყელსაბამი, საყურე და დიადემა (შუბლის შესამკობელი) და შეიქმნა კომპლექტი ანუ სამკაულის ნაკრები, რომელსაც დღემდე არ განუცდია არსებითი ცვლილება.

საუკუნეთა განმავლობაში იცვლებოდა სამკაულის მასალა, ფორმა და სტილი, მაგრამ უცვლელი რჩებოდა სამკაულის ძირითადი კომპლექტი. სამკაულს ოდითგან მხატვრულ-ესთეტიკური დანიშნულება ჰქონდა. მისი მიზანი ადამიანის შემკობა იყო. ამდენად, ქალის სილამაზის იდეალისა და ჭირვეული მოდის ცვალებადობის კვალდაკვალ სამკაულის ფორმა და ხასიათი საკმაოდ სწრაფად და ხშირად იცვლებოდა. სამკაულს იმთავითვე ჰქონდა ასევე ავგაროზის დანიშნულებაც. ფიქრობდნენ, რომ თუ ადამიანი სამკაულად ატარებდა ღვთაების ან მისი რაიმე ატრიბუტის სიმბოლურ გამოსახულებას, იგი ეზიარებოდა ამ ღვთაებას და მისი მფარველობის ქვეშ დაცული იქნებოდა ყოველივე ავისაგან. განსაკუთრებული ზებუნებრივი ზემოქმედების ძალა მიეწერებოდა სამკაულად გამოყენებულ ცხოველთა კბილებს, ზოგიერთ მინერალს და სხვ.

 შუა საუკუნეების ქრისტიანულ ქვეყნებში, სადაც ოქრომჭედლობა განსაკუთრებით განვითარდა, სამკაულთა შორის საპატიო ადგილი დაიკავა ჯვარმა, როგორც ქრისტეს სიმბოლომ. მაგრამ არც ათასწლეულების სიღრმიდან მომდინარე ძველ რწმენა- წარმოდგენებს დაუკარგავს მნიშვნელობა ამ ეპოქაში. პირიქით, სწორედ შუა საუკუნეებში, როდესაც გაიზარდა ინტერესი ალქიმიისა და ასტროლოგიის მიმართ, განსაკუთრებული მნიშვნელობა მიენიჭა ფერადი ქვების, მინერალების სიმბოლიკას, რასაც ზოდიაქოს ნიშნებიც დაუკავშირეს. ეს წარმოდგენები დღესაც ცოცხლობს. სამკაულს ძველ დროში ეთნიკური თუ სოციალური მდგომარეობის განმასხვავებელი ნიშნის, ანუ ინსიგნიის ფუნქციაც ჰქონდა. სამკაული, როგორც ინსიგნია, გაცილებით დიდი დატვირთვის მქონე და უფრო კონსერვატულიც იყო. ბეჭედი, სამაჯური, ყელსაბამი და საყურე გარკვეულ პერიოდში წარჩინებული მამაკაცის მორთულობის აუცილებელი ელემენტი გახდა. საქართველოს მიწის წიაღი მდიდარია მადნეული რესურსებით. საქართველოს ტერიტორიაზე ადრებრინჯაოს ხანის (ძვ. წ. III ათასწლეულის მეორე ნახევარი) ყორღანებში აღმოჩენილი მასალა გვიჩვენებს, რომ აქაური ოქრომჭედლები ფლობდნენ ლითონის მხატვრული დამუშავების უმთავრეს ხერხებს; გარდა ამისა, უძველესი სამკაულის შესწავლის საფუძველზე შეგვიძლია დავასკვნათ, რომ ოქროს სამკაულს ზედა ფენის წარმომადგენლები – როგორც კაცები, ისე ქალები – ატარებდნენ, მასობრივად კი – სპილენძისა და ბრინჯაოს სამკაული იყო გავრცელებული.

 

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა”

 

სრულად ნახვა
ულტურააქართველო

,,ვიოლინო ჩემი სულის ხმაა, მას ისევე ვუვლი, როგორც ცოცხალ არსებას“ – ბაქარ ღიბრაძე

ბაქარ ღიბრაძე

 ,,მუსიკა ჩემი ცხოვრების განუყოფელი ნაწილია, სულ ჩემთანაა, ხოლო როცა დროებით მიწევს მასთან განშორება, ვხვდები, რომ ეს შეუძლებელია. ვიოლინო ჩემი სულის ხმაა, მას ისევე ვუვლი, როგორც ცოცხალ არსებას. ის ნამდვილი ცხოვრების თანამგზავრია, თუმცა, ყოველთვის ვერ ,,ვუგებთ“ ერთმანეთს, ჯერ კიდევ შეწყობის პროცესში ვართ,“ – ასე გადმოსცემს მუსიკისადმი დამოკიდებულებას 21 წლის მევიოლინე – ბაქარ ღიბრაძე.

მიუხედავად იმისა, რომ ვიოლინოს სერიოზულად 18-19 წლის ასაკში შეხედა, უკვე რამდენიმე სოლოკონცერტიც ჰქონდა. მისი გეგმები კი, დამსახურებულად ამბიციურია. უფრო დეტალურად ახალგაზრდა მუსიკოსის შესახებ ინტერვიუდან შეიტყობთ.

ბაქარ, უპირველესად, ზოგადად რომ გააცნოთ თქვენი თავი მკითხველს – რას წარმოადგენთ და რას საქმიანობ?

ვარ მუსიკოსი, მევიოლინე, ვსწავლობ ვანო სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორიაში, მაგისტრატურის პირველ კურსზე, ვიოლინოს სპეციალობით.

მუსიკით პირველად ადრეულ ასაკში დავინტერესდი, დედ-მამა მუსიკოსები არიან, გუნდის დირიჟორები, მათაც კონსერვატორია დაამთავრეს, ხოლო ბიძა მევიოლინეა, სახლში უკრავდა ხოლმე, მეც დავინტერესდი და შემიყვანეს ვიოლინოზე, სწრაფად ვითვისებდი, მგონია, რომ სერიოზულად ამ საკრავს 18-19 წლის ასაკში შევხედე, შემეძლო, არ გამეგრძელებინა კონსერვატორიაში სწავლა, მაგრამ, ვიგრძენი, რომ უბედური ვიქნებოდი მუსიკის გარეშე, სერიოზულად მაშინ გავიაზრე რომ უნდა გავყოლოდი.

როგორც ვიცი, ქუთაისიდან ხართ – როგორ შეეგუეთ და აუწყვეთ ფეხი დედაქალაქის რიტმს?

-ქუთაისიდან ვარ – იქ დავიბადე და გავიზარდე, თავიდანვე ჩავერთე მუსიკის სფეროში, მიუხედავდ იმისა რომ ქუთაისში არ იყო აქტიური კულტურული ცხოვრება. როცა სრულწლოვანი გავხდი, მქონდა დაუოკებელი სურვილი თბილისში გადმოსვლისა, ოჯახს არ ჰქონდა საშუალება ჩემთვის ქირის და ყოველდღიური ხარჯების დასაფარად, ამიტომ, მარტო წამოვედი საუკეთესოს მოლოდინში, მუშაობა დავიწყე რესტორანში, თუმცა რამდენიმე თვე ვიწვალე, სანამ ნორმალურ.სამსახურს ვიპოვიდი, დროდადრო ქუჩაშიც ვუკრავდი, დღეს კი ვმუშაობ ბარ-რესტორან ,,საამოში“ –  ამით ვირჩენ თავს, საკმაოდ კარგ ადგილას მოვხვდი, კარგი ხალხის გარემოცვაში.

-თუ გყავთ კონკრეტული მუსიკოსი, რომელიც თქვენთვის სამაგალითოა, გინდა ჰგავდეთ?

მყავს სამაგალითო მევიოლინეები. განსაკუთრებულად მომწონს მენუჰინი, ოისტრახი, ჰეიფეცი, თანამედროვეებში – ლიანა ისაკაძე, ლიზა ბათიაშვილი, მაქსიმ ვენგეროვი, ჯულია ფიშერი, ასევე, შლომო მინცი და მრავალი სხვა.

ბევრი მევიოლინე მომწონს, თუმცა, ჩემ თავს ვერავის ვამსგავსებ, ჯერ კიდევ ჩამოყალიბების პროცესში ვარ და სამომავლოდ უფრო გამიიოლდება პარალელების გავლება, თუმცა, ვფიქრობ, რომ საკუთარი თავი უნდა ვიპოვო, საკუთარი ბგერა, ფრაზა, მანერა და უნდა ვიყო ინდივიდუალური.

-თავად თუ ქმნით მუსიკას?

-მუსიკას ვქმნი ყოველ წუთსა და წამს, არ ვწერ, მაგრამ მიყვარს სპონტანური იმპროვიზაცია, ასე ვერთობი ხოლმე სახლში, ხშირად, სცენაზეც მივმართავ ამ ხერხს და მაყურებელთან ერთად აღმოვაჩენ რაღაც ახალს, რომელიც არც მე ვიცოდი, სახალისოა და მგონია, რომ აქ გამოვხატავ საკუთარ მეს ყველაზე მეტად.

-რაც შეეხება კონკურსებს, კონცერტებს – ამის შესახებ რომ გვიამბოთ. როგორც ვიცი, საკმაოდ შთამბეჭდავი აქტივობები გაქვთ.

-ბავშვობიდან ვღებულობდი მონაწილეობას კონკურსებში, არაერთხელ გავმხდარვარ ლაურეატი, საქართველოს სხვადასხვა ქალაქში, როგორც სოლო, ასევე კამერულ მუსიკაში, ერთხელ გავხდი სომხეთში, ქალაქ გიუმრში, საერთაშორისო კონკურის ლაურეატი, ჯამში 4 სოლოკონცერტი მქონდა. ვფიქრობ, რომ გაცილებით მეტი სოლო უნდა დავუკრა, დიდ გამოცდილებას ვღებულობ ამ დროს.

სოლოკონცერტზე გამოსვლა უდიდესი სიამოვნებაა და თან პასუხისმგებლობაც, იქ შეგიძლია კარგად გადმოსცე შენი აზრი. როდესაც კონცერტზე გავდივარ, ტრადიციულად, ვღელავ, დაკვრას რომ ვიწყებ, შემდეგ მეხსნება მღელვარება და მსიამოვნებს ნაწარმოების შესრულება. ბოლოს კი – შვებასა და თვითმკმაყოფილებას ვგრძნობ.

-როგორც ვიცი, საქართველოს გარდა, უცხოეთშიც მიიღეთ განათლება…

-გასულ სასწავლო წელს მოვხვდი გაცვლით პროგრამაში, დანიაში, ქალაქ ორჰუსში, გავეცანი იქაურ კულტურას, საზოგადოებას, სწავლების მეთოდებს და, ზოგადად, ყველაფერს. ძალიან განსხვავდება საქართველოსგან, მოხიბლული ვარ დანიითა და დანიელებით, მშვიდი ხალხია, ძირითადად,  უკონფლიქტო. მასწავლებლები პროფესიონალიზმითა და უშუალობით გამოირჩევიან, ზომიერი მიდგომა აქვთ მოსწავლეებთან.

ორჰუსში არის საინტერესო კულტურული ცხოვრება, ხშირია მაღალი კლასის კონცერტები და ღონისძიებები, დიდი სიამოვნებაა იყო იქ სწავლა.

-რაც შეეხება თქვენს სამომავლო გეგმებს…

-სპონტანური იმპროვიზაცია ცხოვრებაშიც მომწონს, რაც დავგეგმე, არაფერი ისე არ მოხდა, ასე რომ, ახლა არაფერს ვგეგმავ, მოხდეს ის, რაც მოხდება. დანიაშიც შემთხვევით აღმოვჩნდი და მინდა ისევ შემთხვევით აღმოვჩნდე სადმე კარგ ადგილას, დარწმუნებული ვარ, ასეც მოხდება.

 

 

მასალა მოამზადა:  ნატალია ჯალაღონიამ

ახალგაზრდა ანალიტიკოსთა და მეცნიერთა დარბაზი ,,დოქტრინა“

 

სრულად ნახვა
1 2 3
Page 1 of 3